Pozowanie

Prowadź, nie ustawiaj

Najlepsze portrety powstają wtedy, gdy para czuje się swobodnie. Zamiast ustawiać ją w nieruchomej pozie, daj jej zadanie: idźcie powoli w moją stronę, szepnijcie sobie coś do ucha, pokażcie sobie coś w oddali. Ruch rozluźnia ciało i wywołuje prawdziwe reakcje, a Ty wybierasz z serii najlepsze klatki.

Trzy pozy podstawowe

Spacer — para idzie razem, trzymając się za ręce, i patrzy na siebie lub przed siebie. Prosta sytuacja, która zawsze działa.

Przytulenie — para stoi blisko siebie, czoło przy czole albo policzek przy policzku. Bliskość dodaje intymności.

Śmiech — poproś parę, żeby opowiedziała sobie coś zabawnego. Naturalny śmiech to często najlepsze zdjęcie całej sesji.

Dłonie i detale

Dłonie są trudne: nie wiadomo, co z nimi zrobić. Daj im zadanie, na przykład trzymanie bukietu, dotykanie twarzy partnera lub poprawianie welonu. Zwracaj uwagę na podbródek, żeby nie było podwójnego, i na długą suknię, której trzeba czasem pomóc ułożyć się w kadrze.

Różnica wzrostu

Gdy partnerzy bardzo różnią się wzrostem, ustaw niższą osobę na wyższym terenie lub poproś wyższą, żeby się lekko pochyliła. Zmień kąt fotografowania, żeby proporcje były naturalne. Nie zwracaj na to uwagi pary, tylko subtelnie rozwiąż problem.

Komunikacja

Mów spokojnie i pozytywnie, chwal, kiedy coś wychodzi dobrze, i pokazuj podgląd na ekranie, gdy para pyta. Nie krytykuj ich pozy ani wyglądu. Jeśli coś nie działa, zmień zadanie, a nie zwracaj uwagi na błąd.